Enhorabuena (tymczasowe ulubione hiszpańskie słowo)

Dzień dobry wszystkim!
Mam nadzieje, że dobrze mijają wam pierwsze tegoroczne jesienne dni. Posty się rozklekotały, nic dobrego nie chciało ze mnie wyjść. Nie miałam tematów, które według mnie nadawałyby się do wstawienia.
Chciałabym wrócić do bloga, bo jest nowiutki, świeżutki, jego wystrój bardzo mi się podoba i głownie przez to nie chce go porzucać :')
Przez te trzy miesiące (trzy z hakiem, żeby nie było) sporo się zmieniło, sporo się poukładało, mam trochę tematów i postanowiłam wrócić ze zdwojoną siłą.

                                                                                                                         Do zobaczenia,
                                                                                                                                               kozzosia

dynie

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Złote krążki

Obraz
Dzień dobry wszystkim! Dzisiaj chciałam opowiedzieć o moich ulubionych albumach. Płyty CD? Nadal istnieją. Nadal mają własny stojak w empiku, do którego okazjonalnie podchodzę i szukam czegoś dla siebie. Nie jestem fanką spotify, bo reklam nie lubię, a nie wykosztuje się na premium, bo nie lubię nosić słuchawek (lol). Więc, jako malutki muzyczny tradycjonalista przeszłam od walkmana do radia (lolx2). Kiedyś, musiałam zrobić projekt na dodatkowe punkty projekt na muzykę. Postanowiłam opisać swoje  ulubione utwory. Stamtąd przyszedł pomysł. 1.Pierwsza płyta, o której opowiem nazywa się: "Mariachi: Viva Mexico" , którą komponował Wojciech Cejrowski (wybierał utwory). Kupiłam ją, po jego stand-upie, który odbył się około dwa miesiące temu, w Gdańsku. Widziałam go na żywo! Mam nawet z nim zdjęcie! Ale o tym kiedy indziej. Nie każdemu się spodoba. Wydaje mi się, że mniejszości z mniejszości, przypadnie do gustu. Na szczęście jestem tą osobą. Jeżeli nie wiecie kim są maria...
Czytaj więcej

Jestem diplodokiem 2

Obraz
Chciałam napisać ten post już od dłuższego czasu. Ta tajemnicza nazwa skrywa pod sobą dosyć banalną prawdę. Jestem wegetarianką. „Jestem diplodokiem”, to hasło pojawiło się na moim poprzednim blogu, którego dezaktywowałam, ale dlatego że był to ulubiony post mojej przyjaciółki postanowiłam zrobić recap. Szczerze mówiąc to powrót do tamtego bloga był dziwny. Czytanie tamtego postu jeszcze bardziej. Napisałam go dwa lata temu i muszę przyznać, że sporo się od tamtego czasu zmieniłam. W każdym razie w poprzednim poście nie było za wiele powiedziane. Głównie jakaś łzawa historyjka o tym jak to oglądałam film na biologii, gdzie wąż zjadał mysz, albo coś innego ją zjadało i doznałam szoku. Nabrałam szacunku do zwierząt i zapragnęłam być wegetarianką. Szczerze mówiąc, nie pamiętam tej historii. Chociaż, przypomniał mi się moment, kiedy jadłam kurczaka na obiad, mama się krzątała po kuchni, a ja w przypływie impulsu powiedziałam: „Mogę zostać wegetarianką?”, moja mama na to: „Eee...
Czytaj więcej