Ja ci pobrusze, a ti poziwai


Day ut ia pobrusa, a ti poziwai.
Daj, niech ja pomielę, a ty odpoczywaj. Pierwsze zdanie zapisane w języku polskim..
Polski język, trudny język. Za razem piękny i z historią. O czym, niestety, zapomina wiele osób. Mówią, że brzmi, jakby komuś utknęło awokado w gardle. Obco krajowcy uważają nasz język, za przypadkową kompilację szyszów, liter i awokad w gardłach lub czegoś bardziej subtelnego, np. piłeczki od ping-ponga.

 Lubię polski język. Zakładam, że jak wiele z was, fanów literatury też. Głównie dlatego, że to mój ojczysty język i prosto mi się nim posługiwać. Chociaż, nie to jest dla mnie największy plusem.
Uczę się angielskiego, hiszpańskiego, parę lat niemieckiego i bardzo dobrze umiem udawać, że mówię po francusku (dla osób, które nie umieją się nim porozumiewać). Jednak, chociaż pan Bóg nie podarował mi lingwistycznego talentu, uwielbiam posługiwać się językami! Czuję, że rozumiem kawałek więcej świata, w którym żyję.
Wracając.
Największym plusem jest dla mnie jego wyjątkowość.
Ta niespotykana mieszanka szmerów i kichów, potrafi zabrylować w towarzystwie obcokrajowców. Po części oczywiście żartuję.
Tak z innej beczki, język indiański (który zawiera wiele odmian i tak naprawdę różni się w każdym plemieniu) przebija nas o głowę, w dziwnych dźwiękach.
Czy wiedzieliście, że opanowanie podstaw języka polskiego, zajmuję obcokrajowcowi, który nie miał wcześniej styczności z tym językiem, około dziesięciu lat? Wliczając codzienną naukę i rozmowę. Znam kobietę, która trzydzieści lat temu wyemigrowała do Polski i mieszka tu od tamtego czasu, a nadal robi podstawowe błędy w wymowie i pisaniu. 
Taka ciekawostka.

Przyszedł czas na pytania do matki polki.

Czemu służą dwa sposoby pisania ó/u? Jeżeli znaczą, dokładnie to samo, pisze się je dokładnie tak samo, a błędem ortograficznym jest ich nieprawidłowy wybór? To samo tyczy się rz/ż. 

Po drugie, kogo miałaś ochotę - matko polko - ukatrupić za pomocą odmian tych wszystkich przymiotników, rzeczowników i czasowników?

Po trzecie. Dlaczeg...
Aj tam! Dziękuję ci za wszystko. Czuję, że te wszystkie (niepotrzebne) ozdobniki dodają charakteru językowi, którym posługuję się na co dzień. 
Dzięki za to urozmaicenie.
Chyba.
(zawsze mogliśmy mieć gorzej, jak francuzi)

_____________
Do zobaczenia za tydzień!


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Złote krążki

Obraz
Dzień dobry wszystkim! Dzisiaj chciałam opowiedzieć o moich ulubionych albumach. Płyty CD? Nadal istnieją. Nadal mają własny stojak w empiku, do którego okazjonalnie podchodzę i szukam czegoś dla siebie. Nie jestem fanką spotify, bo reklam nie lubię, a nie wykosztuje się na premium, bo nie lubię nosić słuchawek (lol). Więc, jako malutki muzyczny tradycjonalista przeszłam od walkmana do radia (lolx2). Kiedyś, musiałam zrobić projekt na dodatkowe punkty projekt na muzykę. Postanowiłam opisać swoje  ulubione utwory. Stamtąd przyszedł pomysł. 1.Pierwsza płyta, o której opowiem nazywa się: "Mariachi: Viva Mexico" , którą komponował Wojciech Cejrowski (wybierał utwory). Kupiłam ją, po jego stand-upie, który odbył się około dwa miesiące temu, w Gdańsku. Widziałam go na żywo! Mam nawet z nim zdjęcie! Ale o tym kiedy indziej. Nie każdemu się spodoba. Wydaje mi się, że mniejszości z mniejszości, przypadnie do gustu. Na szczęście jestem tą osobą. Jeżeli nie wiecie kim są maria...
Czytaj więcej

Enhorabuena (tymczasowe ulubione hiszpańskie słowo)

Obraz
Dzień dobry wszystkim! Mam nadzieje, że dobrze mijają wam pierwsze tegoroczne jesienne dni. Posty się rozklekotały, nic dobrego nie chciało ze mnie wyjść. Nie miałam tematów, które według mnie nadawałyby się do wstawienia. Chciałabym wrócić do bloga, bo jest nowiutki, świeżutki, jego wystrój bardzo mi się podoba i głownie przez to nie chce go porzucać :') Przez te trzy miesiące (trzy z hakiem, żeby nie było) sporo się zmieniło, sporo się poukładało, mam trochę tematów i postanowiłam wrócić ze zdwojoną siłą.                                                                                 ...
Czytaj więcej

Jestem diplodokiem 2

Obraz
Chciałam napisać ten post już od dłuższego czasu. Ta tajemnicza nazwa skrywa pod sobą dosyć banalną prawdę. Jestem wegetarianką. „Jestem diplodokiem”, to hasło pojawiło się na moim poprzednim blogu, którego dezaktywowałam, ale dlatego że był to ulubiony post mojej przyjaciółki postanowiłam zrobić recap. Szczerze mówiąc to powrót do tamtego bloga był dziwny. Czytanie tamtego postu jeszcze bardziej. Napisałam go dwa lata temu i muszę przyznać, że sporo się od tamtego czasu zmieniłam. W każdym razie w poprzednim poście nie było za wiele powiedziane. Głównie jakaś łzawa historyjka o tym jak to oglądałam film na biologii, gdzie wąż zjadał mysz, albo coś innego ją zjadało i doznałam szoku. Nabrałam szacunku do zwierząt i zapragnęłam być wegetarianką. Szczerze mówiąc, nie pamiętam tej historii. Chociaż, przypomniał mi się moment, kiedy jadłam kurczaka na obiad, mama się krzątała po kuchni, a ja w przypływie impulsu powiedziałam: „Mogę zostać wegetarianką?”, moja mama na to: „Eee...
Czytaj więcej